22.09.2016

Ultra Tour Monte Rosa: Μύθοι & Πραγματικότητα



Ένα χρόνο πριν όταν πρωτοάκουσα για το Ultra Tour Monte Rosa αποφάσισα ότι αυτόν τον αγώνα ήθελα να τον τρέξω. Κάτι μυθικό άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό μου καθώς στην διοργάνωση εμπλέκονταν παράγοντες, όπως το βουνό Monte Rosa, το δεύτερο μεγαλύτερο βουνό στην Ευρώπη μετά το Mont Blanc, η ψυχή της διοργάνωσης Lizzy Hawker, καλύτερη αθλήτρια σε αγώνες μεγάλων αποστάσεων και τα τεχνικά χαρακτηριστικά του αγώνα: 116χλμ., 8.300μ. υψομετρικής διαφοράς με λίγους σταθμούς τροφοδοσίας και περιορισμένο αριθμό συμμετοχών (όριο 200 αθλητές).  Όλα αυτά δημιουργούσαν στο μυαλό μου μία μυθική κατάσταση για τον αγώνα που θα έτρεχα την Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου.

Η πραγματικότητα όμως δεν ήταν αυτή ακριβώς που περίμενα.
Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή.

Προπονητικά η χρονιά είχε σαν στόχο τον UTMR. Ο χειμώνας πέρασε διαφορετικά σε σχέση με άλλες χρονιές καθώς λόγω έλλειψης χιονιού  δεν έκανα φέτος τα χιλιόμετρα που θα ήθελα πάνω στα σκι (αντοχής και ορειβατικό) και αναγκαστικά έτρεξα περισσότερο.

Την άνοιξη έτρεξα κάποιους καλούς αγώνες: Μινωικό Μονοπάτι Μύθων, ROC, Κόζιακα, τον Μάιο έβγαλα πολλές ώρες στο βουνό κυρίως σκάβοντας και καθαρίζοντας μονοπάτια για τον Ursa Trail. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο ανέβασα τον όγκο χιλιομέτρων και στους αγώνες που συμμετείχα, Olympus Marathon και The North Face Zagori Mountain Running, η κούραση ήταν αρκετά μεγάλη. Τέλος Αυγούστου καθώς έμπαινα στο φορμάρισμα άρχισα να αισθάνομαι όλο και καλύτερα.

Έτσι έφτασε η Τρίτη 30 Αυγούστου ημερομηνία αναχώρησης από Ελλάδα, με πτήση Κέρκυρα-Μπέργκαμο. Στην Κέρκυρα συναντώ τον φίλο, συνταξιδευτή και συναθλητή Προκόπη Αρκούδη. Αργά το βράδυ φτάσαμε στην Cervinia στα 2.062μ. υψόμετρο όπου θα ξεκινούσε ο αγώνας.


Sébastien Chaigneau. (Photo: Ultra Tour Monte Rosa) 

Το επόμενο πρωί βγήκαμε για αναγνωριστική προπόνηση. Ακριβώς από πάνω μας η εντυπωσιακή φιγούρα του Matterhorn (4.478μ.) Ξεκινώντας την προπόνηση αρχίσαμε να τρέχουμε στα μονοπάτια γύρω από την Cervinia αναζητώντας την διαδρομή του αγώνα χωρίς να εντοπίζουμε κάποιο ίχνος της. Συναντήσαμε κάποιον της διοργάνωσης που τοποθετούσε σημαίες στον χώρο της γραμματείς και μας είπε πως η σήμανση δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμη δείχνοντάς μας περίπου την κατεύθυνση του αγώνα. Η ομορφιά της περιοχής είναι τόσο μεγάλη που αν δεν ήταν να αγωνιστούμε θα τρέχαμε για πολλές ώρες. Την επόμενη μέρα δόθηκε η εκκίνηση του αγώνα που πραγματοποιήθηκε σε τρία "ετάπ". Εκεί συνάντησα παλιούς γνωστούς όπως τον Sebastien Chaigneau γνωστό στο ελληνικό κοινό από τις συμμετοχές του στον Olympus Marathon. Βλέποντας την εκκίνηση μπήκαμε κι εμείς σε αγωνιστική ετοιμότητα αν και δεν μου άρεσε ο χώρος εκκίνησης μπροστά από το ξενοδοχείο διαμονής των διοργανωτών και οι τελευταίες οδηγίες να δίνονται από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου. Υπήρχε 50μ. πιο κάτω μια όμορφη πλατεία με πολύ χώρο για όλους και θα μπορούσε εκεί να δοθεί η εκκίνηση.

Το απόγευμα της Πέμπτης ήρθε η ώρα της παραλαβής του πακέτου συμμετοχής και του ελέγχου του εξοπλισμού. Στην υποδοχή της γραμματείας ήταν η Γιώτα Πολατίδου δίνοντας την εντύπωση με την παρουσία της ότι συμμετείχαμε σε ελληνικό αγώνα. Από εδώ και πέρα η σύγκριση με τους ελληνικούς αγώνες αρχίζει να είναι υπέρ της Ελλάδας και ο μύθος να συμβαδίζει με την πραγματικότητα. Κάποια σημάδια προχειρότητας άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους ξεκινώντας από το πακέτο συμμετοχής που ουσιαστικά ήταν το μισό αφού ο αριθμός συμμετοχής δεν υπήρχε όπως και το καθιερωμένο μπλουζάκι του αγώνα. Ο έλεγχος εξοπλισμού γινόταν αφού ο αθλητής άπλωνε όλα τα υλικά του σακιδίου στο πάτωμα. Όσο για το αν υπάρχει pasta party, αυτά ξεχάστε τα, μόνο στην Ελλάδα γίνονται. Μπορούσε όμως ο αθλητής πληρώνοντας 15 ευρώ να φάει μια μακαρονάδα και μια ατομική σαλάτα σε κάποια μαγαζιά της περιοχής.

(Photo: Ultra Tour Monte Rosa)

Παρασκευή πρωί είχαμε άνετο ξύπνημα και αρκετό χρόνο για πρωινό καθώς η εκκίνηση δινόταν στις 10π.μ. Φτάνοντας στην εκκίνηση παραλάβαμε τον αριθμό συμμετοχής από το πεζοδρόμιο όπου ήταν απλωμένα κι ο καθένας έψαχνε το δικό του. Αφού έγινε η καθιερωμένη ενημέρωση και το τσεκάρισμα των αθλητών ήρθε επιτέλους η στιγμή της εκκίνησης. Μετά τα πρώτα 500μ. μέσα στο χωριό, η διαδρομή άρχισε να δείχνει τον χαρακτήρα της: έντονη ανηφόρα, δύσκολα μονοπάτια και πανέμορφο τοπίο που δεν σε άφηνε στιγμή χωρίς να σου προκαλεί το ενδιαφέρον. Καθώς ανεβαίναμε στα αριστερά μας το Matterhorn και μια μεγάλη αλπική λίμνη. Σταδιακά το αφήσαμε πίσω μας και θα το βλέπαμε ξανά μετά από σχεδόν 100χλμ. Φτάνοντας στα 3.000μ. αρχίσαμε το κατέβασμα βλέποντας τεράστιους παγετώνες.


Πρώτος Σταθμός "Ferraro Refuge" (Photo: Ultra Tour Monte Rosa) 


Έχοντας συμπληρώσει περίπου 15χλμ. αγώνα με 1.000μ ανάβαση και άλλη τόση κατάβαση, ο ρυθμός ήταν άνετος για μένα και το σημαντικό με αυτόν τον ρυθμό ήμουν στη κεφαλή της κούρσας. Στο 17οχλμ. ο πρώτος σταθμός του αγώνα, αναπλήρωση υγρών και γέμισμα μπουκαλιών από φυσική πηγή, μια μπανάνα και μερικά ξερά βερίκοκα και φύγαμε για το μικρότερο από τα 5 συνολικά βουνά που θα ανεβαίναμε. Το ανέβασμα θύμιζε την διαδρομή από Πετρόστρουγκα προς Οροπέδιο. Στη συνέχεια σχετικά εύκολο κατέβασμα για Gressoney στο 28οχλμ. και στον δεύτερο σταθμό. Λίγο μεγαλύτερη στάση για ανεφοδιασμό καθώς θα ακολουθούσε μεγάλο ανέβασμα στο Paso dei Salati. Από τον σταθμό φύγαμε μαζί με τον Ισπανό David Martin, με τον οποίο στη συνέχεια γίναμε αχώριστοι μέχρι και τον τερματισμό μετά από 88χλμ. στο ιδανικό σενάριο και στην πραγματικότητα μετά από 120χλμ. έτσι όπως εξελίχθηκε ο αγώνας.


Πρώτος Σταθμός "Ferraro Refuge" (Photo: Ultra Tour Monte Rosa) 

Μετά τον σταθμό ακολουθήσαμε τη σήμανση της διοργάνωσης, πορτοκαλί υφασμάτινη ταινία αλλά και την πιο «σίγουρη» που για αρκετά χιλιόμετρα πριν ακολουθούσαμε, την Ο3 με κίτρινο φόντο και μαύρα γράμματα. Είναι σαν τα κόλπα του ταχυδακτυλουργού που ξεγελάνε τον εγκέφαλο. Μετά το χωριό ανοιγόταν το μονοπάτι. Το ακολουθούμε και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε. Ο ρυθμός γρήγορος, ο Ισπανός επιταχύνει στις ομαλές κλίσεις, εγώ στα πιο απότομα και τεχνικά κομμάτια, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί ο καθένας τα πλεονεκτήματά του και να δοκιμάσει τον άλλο.


Αναχώρηση για "Gressoney" (Photo: Ultra Tour Monte Rosa) 

Όσο ανεβαίνουμε η διαδρομή δυσκολεύει κι αρχίζω να κάνω διαφορά από τον David. Κοιτώ προς τα πάνω να δω πόσο μπροστά είναι ο Γάλλος που προπορεύεται. Η μορφολογία του βουνού δεν επιτρέπει την καλή ορατότητα καθώς υπάρχουν απότομες εξάρσεις των κλίσεων και μεγάλα βράχια μέσα από τα οποία ανεβαίνει το μονοπάτι. Φτάνω σε ένα μικρό πλάτωμα στα 2.600μ. που βρίσκεται ένα μικρό καταφύγιο ανάγκης, ο David δεν φαίνεται πρέπει να έχω κάνει 2-3΄ διαφορά ενώ μπροστά δεν βλέπω τον Γάλλο, ανεβαίνω άλλα 150μ. υψομετρικής και σταδιακά αρχίζει το κατέβασμα προς μια αλπική λίμνη. Κατεβαίνω διστακτικά, κόβω ρυθμό και σταματώ, κάτι δεν πάει καλά σκέφτομαι. Κοιτάζω το υψόμετρο του Suunto, δείχνει 2.750μ. Το προφίλ της διαδρομής που έχω στο χέρι μου σε tattoo δεν δείχνει κατέβασμα, το ίδιο και η περιγραφή της διαδρομής αν θυμάμαι καλά. Αποφασίζω να περιμένω τον David. Τον βλέπω να ανεβαίνει, κάθομαι σ΄ ένα βράχο και με κοιτά παράξενα έτσι που με βλέπει αραχτό. "Έχουμε πρόβλημα" του λέω, με κοιτά με απορία και αρχίζουμε να αναλύουμε την κατάσταση.



Tα κινητά δεν έχουν σήμα, κατεβαίνουμε προς τη λίμνη, εξάλλου πρέπει να γεμίσουμε και τα άδεια μας μπουκάλια. Ο David καλεί έναν φίλο του που έκανε πρόσφατα τη διαδρομή, του λέει ότι είμαστε στο σωστό μονοπάτι, θυμάται το καταφύγιο ανάγκης και τη λίμνη και ότι μετά από ένα τεχνικό ανέβασμα θα αρχίσουμε να κατεβαίνουμε για το χωριό Alagna όπου βρίσκεται και ο τέταρτος σταθμός του αγώνα. Αρχίζουμε να ανεβαίνουμε και φτάνουμε στο διάσελο που έπρεπε να βρίσκεται ο τρίτος σταθμός στο Col D’ Olen. Ερημιά, καμία ανθρώπινη παρουσία ούτε κάποιος αθλητής, τηλεφωνώ στη διοργάνωση, εξηγώ την κατάσταση και πέφτει η βόμβα «καλά πάτε αλλά είστε λάθος». Ο αγώνας περνά από το διπλανό βουνό μέσα από το χιονοδρομικό κέντρο. Αν συνεχίσουμε βγαίνουμε στην διαδρομή του αγώνα αλλά χάνουμε το σημείο ελέγχου στο Col D’ Olen και ακυρωνόμαστε.

Καθόμαστε με τον David σ’ ένα βράχο, βγάζουμε ό, τι έχουμε και τρώμε, ο εγκέφαλος για να πάρει αποφάσεις χρειάζεται ενέργεια. Μπροστά μας μόνο κατέβασμα και εγκατάλειψη στο χωριό Alagna, η λύτρωση εύκολη και προκλητική. Πίσω μας πρέπει να κατέβουμε στη λίμνη, να ανέβουμε στο καταφύγιο ανάγκης, να κατέβουμε ξανά στο Gressoney στον δεύτερο σταθμό του αγώνα και να αρχίσουμε τον αγώνα από εκεί που ήμασταν πριν από τρεις ώρες.


Passo Salati (Photo: Ultra Tour Monte Rosa) 

Όλα πλέον μπαίνουν σε άλλη βάση. Η αντιμετώπιση του αγώνα δεν είναι πια αγωνιστική και ο ρυθμός αναγκαστικά πέφτει. Η αίσθηση της κούρασης είναι διαφορετική. Νομίζω ότι όταν κινείσαι με σκοπό την διάκριση αυτό το κίνητρο σου δίνει μεγαλύτερη μαχητικότητα και καρτερικότητα στον πόνο και στην ταλαιπωρία. Όταν δεν υπάρχει αυτό το κίνητρο μπαίνεις σε μια πιο άνετη ζώνη προσπάθειας και ο οργανισμός αρνείται να πιέσει παραπάνω. Τέλος πάντων, αφού πήραμε την απόφαση να συνεχίσουμε αρχίσαμε το κατέβασμα με πολύ γρήγορο ρυθμό έχοντας κρατήσει ακόμη αγωνιστική ταχύτητα, αρνούμενοι να δεχτούμε την πραγματικότητα ότι το παιχνίδι της διεκδίκησης μεταλλίου χάθηκε. Φτάνοντας ξανά κοντά στο Gressoney γυρίσαμε κάποιους αθλητές πίσω που και αυτοί ακολουθούσαν λάθος πορεία. Όταν αρχίσαμε το ανέβασμα προς το Col D’ Olen σταδιακά η κούραση μας έριξε τον ρυθμό και προσαρμοστήκαμε στην πραγματικότητα. Στόχος πλέον είναι ο τερματισμός με πιο χαλαρούς ρυθμούς, απολαμβάνοντας τη διαδρομή και τα υπέροχα βουνά του Monte Rosa.


Col d'Olen (Photo: Alberto Orlandini)

Πλησιάζοντας στην κορυφή περάσαμε μέσα από ένα κοπάδι αγριοκάτσικα. Κάποιο από αυτά κινήθηκε απειλητικά προς εμάς που ήμασταν μια ομάδα 8-10 αθλητών. Εκεί ξύπνησε το παλιό κτηνοτροφικό μου ένστικτο καθώς μικρός πήγαινα στα κοπάδια του παππού μου, και με τη χρήση μπατόν αντί για κλίτσα, έβαλα τον νταβατζή αρχηγό στη θέση του. Αργότερα μάθαμε πως πήρε την εκδίκησή του χτυπώντας άλλον αθλητή ο οποίος χρειάστηκε τις πρώτες βοήθειες από την ομάδα διάσωσης που βρισκόταν πιο πάνω. Να κάτι που δεν το είχα φανταστεί, ότι τα αγριοκάτσικα μπορούν να γίνουν επικίνδυνα.

Φτάνοντας στο καταφύγιο βλέπω την Γιώτα η οποία εκτελούσε χρέη αρχηγού σταθμού, να με κοιτάει με οίκτο και να προσπαθεί να μου δώσει κουράγιο. Τελικά της δίνω εγώ κουράγιο, καθόμαστε λίγο παραπάνω στο σταθμό και τα λέμε. Η Γιώτα προσπαθεί να μας διώξει καθώς περνάνε αρκετοί αθλητές, με τα πολλά ξεκινάμε και αρχίζουμε το μεγαλύτερο κατέβασμα του αγώνα. Από τα 3.000μ. θα φτάσουμε στα 1.190μ. μέσα σε 12χλμ.


Macugnaga

Επιτέλους φτάνουμε στον 4ο σταθμό στο χωριό Alagna όπου είχαμε πρόσβαση στο πρώτο drop bag. Αλλάζω κάλτσες, παίρνω τους απαραίτητους ηλεκτρολύτες και ψάχνω να δω τι θα φάω. Τα τυριά τους μυρίζουν, το προσούτο θέλει και κρασί να κατέβει, ευτυχώς είχανε μπανάνες και ρυζογκοφρέτες. Είμαι έτοιμος να φύγω, ψάχνω τον David, τον βλέπω σε ένα παγκάκι να έχει ψωμί, τυρί, φρούτα για κανονικό γεύμα και μου λέει τέρμα ο αγώνας δεν πάω πουθενά. Με τα πολλά τον πείθω να συνεχίσουμε και ξεκινάμε βρίζοντας στα ισπανικά, στα ελληνικά και σε ό, τι άλλη γλώσσα γνωρίζουμε. Το ανέβασμα προς το Golle Del Turlo αλλά και το κατέβασμά του γίνεται πάνω σε αρχαίο ρωμαϊκό μονοπάτι που στα νεότερα χρόνια συντηρήθηκε από τον στρατό. Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος κατασκευής του με μεγάλες πέτρινες πλάκες που κάποιες ξεπερνούσαν το ένα τετραγωνικό. Αρχίζουμε το κατέβασμα για Quaranzza 5ος σταθμός και Macugnaga 6ος σταθμός. Ανάμεσα στους δύο σταθμούς τρέχουμε σε πολύ εύκολη και ήπια κλίση και κάπως αλλάζει η επιβάρυνση μετά τα συνεχόμενα μεγάλα ανεβοκατεβάσματα που είχαμε μέχρι τώρα, αφού για σχεδόν 100χλμ. μαζί με το χάσιμο, ή θα ανεβαίναμε ή θα κατεβαίναμε.

Στον σταθμό Macugnaga διαπιστώσαμε ότι ήταν ο καλύτερος του αγώνα με πρόθυμους εθελοντές και ποικιλία στα υλικά. Εδώ βρισκόταν και το 2ο drop bag. Αλλαγή φανέλας και παπουτσιών, αφήνω τα αγαπημένα μου Cardiac και φορώ το νέο μοντέλο που θα κυκλοφορήσει την άνοιξη (Ultra Wave Endurance) το οποίο είναι πιο ελαφρύ από το Cardiac αλλά εξίσου απορροφητικό και αποτελεσματικό. Προβλέπω ότι κι αυτό θα γίνει από τα αγαπημένα μου παπούτσια. Σ’ αυτόν το σταθμό κάναμε μια μεγάλη στάση και κοιμηθήκαμε μία ώρα στους καναπέδες μιας πιτσαρίας. Φάγαμε ένα κομμάτι πίτσα και αρχίσαμε το ανέβασμα για το Monte Moro.


Monte Rosa (Photo: Ultra Tour Monte Rosa) 

Η διαδρομή προς την κορυφή είναι πολύ δύσκολη και τεχνική με ένα συνεχόμενο αντίθετο κρύο άνεμο που δυσκόλευε την κίνηση. Φτάνουμε στο καταφύγιο μετά τις 5 και αποφασίζουμε να κάνουμε μια μεγάλη στάση μέχρι να αρχίσει να ξημερώνει. Το καταφύγιο έχει μία πολύ ωραία σόμπα και αυτό μας κάνει να μην θέλουμε να συνεχίσουμε. Η ανταμοιβή για την μεγάλη στάση θα είναι η θέα που θα αντικρίσουμε αργότερα.

Με την πρώτη αλλαγή στο φως βγαίνουμε έξω. Από πάνω μας υπάρχουν τεχνικά σκαλιά στον βράχο, συνεχίζουμε τραβερσάροντας τον βράχο πατώντας πάνω σε τεχνικά στηρίγματα. Στην κορυφή βλέπουμε ένα τεράστιο άγαλμα της Παναγίας. Αρχίζουμε το κατέβασμα μέσα από στενά περάσματα με την βοήθεια σιδερένιων σκαλοπατιών. Σταματάμε σε ένα πλατό: το Monte Rosa αρχίζει να κοκκινίζει καθώς το φωτίζει η ανατολή, οι παγετώνες έχουν ένα ρόδινο χρώμα, μοιάζει σαν παγωτό, σκέφτομαι την κόρη μου και πόσο θα της άρεσε να έβλεπε αυτό το θέαμα! Αρχίζουμε να κατεβαίνουμε μέσα σε παγετώνες, χρειάζεται προσοχή σε μερικά σημεία, ο πάγος είναι μαύρος και γλιστρά επικίνδυνα. Στα άσπρα σημεία έχει σκληρό χιόνι, αρχίζω να κατεβαίνω κάνοντας σκι με τα παπούτσια, εύκολο πράγμα για έναν παλιό χιονοδρόμο. Τραβερσάρουμε αριστερά και σύντομα ο παγετώνας τελειώνει. Μπαίνουμε σε ένα στενό μονοπάτι στον βράχο. Έρχεται μυρωδιά πτώματος, μπορεί να είναι και από εμάς, μετά από τόσες ώρες πτώματα είμαστε... Στα δεξιά μας βλέπω ένα νεκρό αγριοκάτσικο, από πάνω ορθοπλαγιά. Μάλλον πλήρωσε κάποιο λάθος ισορροπίας.


Saas Fee

Σταδιακά η κλίση γίνεται πιο ομαλή και τρέχουμε σε επίπεδο χωματόδρομο στα δεξιά μιας μεγάλης τεχνητής λίμνης με τυρκουάζ χρώμα. Κατεβαίνουμε σταδιακά και μπαίνουμε σε μια κοιλάδα που μας οδηγεί στο Saas Fee. Για 4-5χλμ. τρέχουμε σε έναν όμορφο χωματόδρομο, στα αριστερά του υπάρχουν ανά διαστήματα διαμορφωμένοι χώροι για γυμναστική (πολύζυγα, σκαλιά, λάστιχα) και εγκαταστάσεις νυχτερινού φωτισμού. Φτάνουμε στο Saas Fee από τα πιο όμορφα χωριά των Άλπεων στα 1.800μ. υψόμετρο. Στην είσοδο ξεκινούν οι τηλεκαμπίνες για τους παγετώνες. Οι σκιέρ περιμένουν τη σειρά τους και μας χειροκροτούν καθώς περνάμε.

Στον 9ο σταθμό καθόμαστε για λίγο καθώς είναι ο τελευταίος με τροφή. Απομένουν άλλα εύκολα 20χλμ., αν κρίνουμε από το προφίλ διαδρομής. Το στομάχι έχει γίνει κόμπος μετά από τόσες ώρες, δεν δέχεται τροφή. Δοκιμάζω με το ζόρι λίγη σούπα αλλά την βγάζω μαζί με ό,τι άλλο υπήρχε. Πίνω coca cola τη βγάζω κι αυτή, με το τσάι τα ίδια... Ο David γελά με τα χάλια μου, πάω σε μια βρύση και βουτάω το κεφάλι μέσα στο νερό. Κάπως συνέρχομαι, ξαναγυρνάω στο τραπέζι του σταθμού, βρίσκω κομπόστα και αρχίζω να τρώω διστακτικά. Ο David με τους εθελοντές παρακολουθούν αλλά δεν τους κάνω τη χάρη να γελάσουν ξανά με την "επιχείρηση εξαγωγών" που έστησα στον σταθμό. Η κομπόστα ροδάκινο δούλεψε πολύ καλά, πίνω και σιρόπι και ξεκινάμε για τα τελευταία εύκολα 20χλμ. τα οποία μόνο εύκολα δεν ήταν. Η διαδρομή είχε συνεχόμενα ανεβοκατεβάσματα (μπροστά τους ο Ενιπέας είναι παιχνιδάκι), το τερέν πολύ τεχνικό και η θέα απίστευτη. Έτσι ο ρυθμός πέφτει δραματικά και τα 20χλμ. μοιάζουν με 200. Δέκα χιλιόμετρα πριν το τερματισμό βλέπουμε πίσω μας δύο αθλητές να έρχονται σαν σίφουνες. Είναι ο Chaigneau και ένας Νεπαλέζος που τρέχουν στον αγώνα των "ετάπ". Ζηλεύω την ταχύτητά τους και τους ακολουθώ για λίγο έτσι για παρηγοριά. Σύντομα εξαφανίζονται κι εμείς γυρίζουμε στον αργό βασανιστικό ρυθμό τραβερσάροντας σε μια πλαγιά γεμάτη με ασταθείς βράχους.

Η μέρα είναι υπέροχη, τα βουνά γύρω εντυπωσιακά, σιγά σιγά ο αγώνας φτάνει στο τέλος του. Πριν μπούμε στις τελευταίες κατηφόρες καθόμαστε σε έναν βράχο και αγναντεύουμε χαμηλά μια υπέροχη κοιλάδα και μπροστά μας το Matterhorn που το ξαναβλέπουμε μετά από σχεδόν ένα εικοσιτετράωρο. Τελευταίος σταθμός ελέγχου, μένουν 2-3 χιλιόμετρα και φτάνουμε στο τέρμα. Ανεβάζουμε ρυθμό, από μακριά ακούγεται μουσική και ο εκφωνητής του αγώνα. Στην αρχή του χωριού με περιμένει η Ελευθερία και η Ζωή, τρέχουμε μαζί τα τελευταία μέτρα και επιτέλους τερματίζουμε. Με τον David έχουμε συγκινηθεί. Χάσαμε έναν αγώνα αλλά κερδίσαμε μία φιλία. Βλέπω τον Προκόπη να πίνει τους απαραίτητους ηλεκτρολύτες με τη βοήθεια μπύρας. Παίρνουμε το μπλουζάκι συμμετοχής κι αποσυρόμαστε στο κοντινό ξενοδοχείο για ανασυγκρότηση. Το βράδυ γίνονται οι βραβεύσεις των νικητών και το αποχαιρετιστήριο pasta party, προσφορά της διοργάνωσης.



Όσον αφορά τον αγώνα, τα 116χλμ. με 8.300 υψομετρική σε συνδυασμό με το πολύ δύσκολο τεραίν του Monte Rosa (καμιά σχέση με τα μονοπάτια του UTMB) αυξάνουν πάρα πολύ τη δυσκολία του. Είναι αγώνας που απευθύνεται σε λίγους αθλητές, με πολύ καλή φυσική κατάσταση και εξοικείωση με βουνά μεγάλου υψομέτρου. Αν τελικά του χρόνου γίνουν τα 100 μίλια θα μιλάμε πλέον για τον πιο δύσκολο αγώνα 100 μιλίων στον κόσμο. Η διοργάνωση πρέπει να βρει τον συντονισμό και τα πατήματά της και να διορθώσει πολλές ελλείψεις.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω τη The North Face για τη βοήθεια που μου προσφέρει τα τελευταία χρόνια, παρέχοντάς μου υλικά υψηλού επιπέδου τα οποία με προστατεύουν από τραυματισμούς και κάνουν τις προπονήσεις και τους αγώνες μου πιο εύκολους.


Νίκος Καλοφύρης
Αθλητής της The North Face