24.06.2017

Κική Τσακαλδήμη: Επιστροφή από το Έβερεστ




Με ποια μορφή υπήρχε το Έβερεστ στο μυαλό σου πριν ασχοληθείς με την ορειβασία;

Για να είμαι ειλικρινής, το Έβερεστ μέχρι να αποφασίσω ότι θέλω να βρεθώ στην αγκαλιά του, υπήρχε στο μυαλό μου μόνο ως πληροφορία, ως το ψηλότερο βουνό του πλανήτη. Όταν πια γνώρισα  τον εκπαιδευτή μου Satyabrata Dam το Έβερεστ ήρθε στη ζωή μου συμβολικά, ως έννοια, πως γενικά όλα είναι δυνατά στη ζωή. Δεν το είχα  συνδέσει όμως  με τη δική μου ζωή. Δεν το φανταζόμουν καν. Ούτε για αστείο. Δεν ήταν ποτέ όνειρο ζωής για μένα. Έγινε όμως αργότερα στόχος, ως πρόκληση για το αν ένα κορίτσι σαν και έμενα, με το δικό μου ορειβατικό υπόβαθρο μπορεί να βρεθεί εκεί ψηλά. 




Ποιο ήταν τα βασικό κίνητρο που σε έσπρωξε να βγεις “έξω” με αποτέλεσμα την πρώτη σου επαφή με το «βουνό» και την ορειβασία;

Ήταν ουσιαστικά η «σφαλιάρα» που ένιωσα στο πρόσωπο μου ακούγοντας τα λόγια του Ινδού ορειβάτη, ομιλητής  στο συνέδριο TEDxThessalonikis το 2014. Εκείνος ο ομιλητής είναι σήμερα το ίδιο άτομο που με οδήγησε πριν ένα μήνα στο ‘Εβερεστ, ο Satyabrata Dam, Satya για μένα. Μιλούσε για το πώς να ακολουθείς τα όνειρά σου και να μην αφήνεις τους φόβους σου να ορίζουν τη ζωή σου. Τα λόγια του εκείνη τη μέρα ήταν καταλυτικά. Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ για τις επόμενες 5 μέρες, αφού το μυαλό μου δεν μπορούσε να ησυχάσει. Σκεφτόμουν τι κάνω εγώ εδώ, στην μικρότητά μου και δεν βγαίνω εκεί «έξω» να ακολουθήσω τα δικά μου όνειρα. Γιατί φοβάμαι και δεν τολμώ. Τότε ήταν που αναζήτησα την βοήθεια του. Ο καλύτερος τρόπος όμως για να ανακαλύψεις τον εαυτό σου είναι όταν τον προκαλείς. Και η φύση είναι το καταλληλότερο σκηνικό για κάτι τέτοιο και εκείνος ο καταλληλότερος δάσκαλος.





Από τη στιγμή που προσωπικά πήρες την απόφαση να αποπειραθείς να ανέβεις στο Έβερεστ, ποια ήταν τα συναισθήματα, ποιες ήταν οι φοβίες και ποιες ήταν οι αμφιβολίες που σε κατέλαβαν;

Γενικά είμαι μια τολμηρή γυναίκα και ευτυχώς δεν έχω πολλές φοβίες. Οπότε αρχικά ενθουσιάστηκα με τη ιδέα, χωρίς να νιώσω φόβο. Ήρθαν όλα τόσο ομαλά στην πορεία μου και καθώς έβλεπα ότι τα καταφέρνω και έχω μια φυσική άνεση και ευκολία όταν βρίσκομαι στα βουνά, η αυτοπεποίθηση μου ότι όλα θα πάνε καλά ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα, ειδικά όταν έκανα όλα και πιο δύσκολα και απαιτητικά βήματα στα βουνά.

Εν τω μεταξύ είχα ήδη μπει στην διαδικασία σκέψης ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα στην ζωή μου αρκεί να το θέλω πραγματικά πολύ και να δουλέψω σκληρά. Έπρεπε απλώς τώρα να μου το αποδείξω. Είχα όμως και την διαβεβαίωση του Satya, πως μπορώ να το κάνω. Με είχε ήδη τσεκάρει σε διάφορες καταστάσεις και με διαβεβαίωνε ότι «το ’χω»! Αυτός μου διέλυσε και τα τελευταία ψήγματα αμφιβολίας που φώλιαζαν στο μυαλό μου.





Πως αντιμετώπισες τις δύο μεγάλες προκλήσεις, αυτήν της ψυχοσωματικής προετοιμασίας και τη συγκέντρωση των απαραίτητων χρημάτων, εξοπλισμού κλπ; Ποιοι σε βοήθησαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και με ποιο τρόπο;

Όσον αφορά την ψυχοσωματική προετοιμασία μου τα πράγματα ήταν σχετικά εύκολα. Είχα ήδη μια πάρα πολύ καλή φυσική κατάσταση. Αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν  να φτάσω στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου. Σε εκείνη τη φάση με βοήθησε πολύ και ο φίλος και εκπαιδευτής μου ο Αρχοντής Εξακοϊδης, από την Κομοτηνή με τον οποίο προπονούμουν όταν δεν έλειπα σε βουνά. Η προπόνηση ήταν καθημερινή και με μεγάλη πειθαρχεία.





Επειδή όμως η μέχρι τότε εμπειρία μου σε βουνά ήταν μηδαμινή, έπρεπε να ξεκινήσω να περνάω χρόνο σε αυτά και κυρίως σε ψηλά βουνά. Εκεί ξεκίνησε και ο μεγάλος Γολγοθάς μου. Δεν είχα τους πόρους για να ταξιδεύω είτε στην Ευρώπη είτε στην Λατινική Αμερική. Επίσης δεν είχα την πολυτέλεια του χρόνου να λείπω από την εργασία μου όποτε ήθελα. Εκεί πραγματικά δυσκολεύτηκα και συνάντησα πολλά εμπόδια, αλλά ό στόχος ήταν τόσο ξεκάθαρος μέσα στο μυαλό μου που πίστευα πως τίποτα δεν θα με σταματήσει από το να βρεθώ εκεί ψηλά. Θα πήγαινα στο Έβερεστ σίγουρα. Πως; Δεν είχα ιδέα. Όμως εγώ θα πήγαινα. Έτσι και έγινε.





Μετά από πολύ κόπο, προσωπικό χρόνο και πολλές κλειστές πόρτες βρέθηκα αρχικά στην πόρτα της The North Face στην Αθήνα οι άνθρωποι της οποίας πίστεψαν σε μένα από την πρώτη στιγμή και δεχτήκαν να με στηρίξουν με τον εξειδικευμένο εξοπλισμό της εταιρίας, απαραίτητο στοιχείο για να μπορέσω να αντεπεξέλθω στις ακραίες συνθήκες του Εβερεστ. Όμως και πάλι δεν είχα εξασφαλίσει του πόρους που θα μου διασφάλιζαν το ταξίδι μου στην κορυφή του κόσμου αλλά και σε άλλα βουνά για προετοιμασία. Εκεί βρέθηκα στην πόρτα της εταιρίας Ελληνικού τσαγιού, Tuvunu, στην Κομοτηνή. Ο άνθρωπος πίσω από την Tuvunu ήταν αυτός που μου έλυσε τα χέρια και μου επέτρεψε με την απόλυτη υποστήριξη του να ταξιδέψω όπου θεωρήσαμε με τον οδηγό μου Satya απαραίτητο αλλά και να βρεθώ στο Έβερεστ. Χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσα να φτάσω εκεί που έφτασα σήμερα και τους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Φυσικά είχα και την στήριξη της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ορειβασίας και Αναρρίχησης, του συλλόγου μου ΕΟΣ Κομοτηνής αλλά και της Περιφέρειας Ανατ. Μακ. & Θράκης.





Υπήρχαν εσωτερικές αναστολές σε όλη αυτήν την περίοδο προετοιμασίας; Επηρεάστηκες από εξωτερικές γνώμες και απόψεις για το πώς μια άγνωστη ορειβάτης έχει βαλθεί να κάνει μια ανάβαση που πολλοί ορειβάτες με πολυετή εμπειρία στο βουνό ακόμα ονειρεύονται;
 
Αφού πήρα την διαβεβαίωση από τον Satya, ότι μπορώ να το κάνω δεν ξανά αναρωτήθηκα μέσα μου. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη σε αυτό τον άνθρωπο και η τεράστια εμπειρία του μου έδινε  αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Οι κλειστές πόρτες και η αμφισβήτηση που αντιμετώπισα κατά την προετοιμασία μου δεν μου δημιούργησαν αναστολές. Απλώς έκαναν το έργο μου πιο δύσκολο στην ανεύρεση πόρων. Δεν ακούω ποτέ την γνώμη ανθρώπων που δεν με γνωρίζουν και έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στις δυνατότητες μου. Αντίθετα όσο πιο πολύ με αμφισβητούσαν τόσο πιο πολύ πείσμωνα και γινόμουν πιο δυνατή. Και όπως τελικά αποδείχθηκε, μια άγνωστη ορειβάτης μπορεί τελικά να κάνει μια ανάβαση  που πολλοί ορειβάτες με πολυετή εμπειρία στο βουνό ακόμα ονειρεύονται.





Όταν μπήκες στο αεροπλάνο για το Katmandu ένιωσες ξελαφρωμένη που επιτέλους όλα είχαν πραγματωθεί και η αποστολή σου λάμβανε σάρκα και οστά, ή είχες περισσότερο άγχος υπό τον –για πολλούς υπέρμετρο– στόχο που είχες βάλει;

Ένιωσα ξελαφρωμένη. Μπορούσα πια να ηρεμήσω και να απολαύω το ταξίδι μου. Δυσκολεύτηκα  πολύ για να τα καταφέρω να φτάσω μέχρι εκεί  και η ανακούφιση ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα. Τώρα πια ανυπομονούσα να συναντήσω τον Σάτυα και την υπόλοιπη ομάδα μου εκεί και να βρεθώ σε αυτό το μαγικό βουνό. Ότι και συναντούσα από κει και πέρα δεν θα με τρόμαζε. Θα το αντιμετώπιζα όταν ερχόταν η ώρα. Στο βουνό είμαι πολύ πιο άνετη. Ήξερα με τι έχω να κάνω και θα άφηνα τον εαυτό μου να το ζήσω στο μέγιστο όσο δύσκολο ή επικίνδυνο κι αν ήταν.





Πως θα περιέγραφες το Everest Base Camp, σαν έναν ορεινό συνοικισμό όπου μαζεύονται ορειβάτες με ένα κοινό σκοπό, ή ένα μέρος όπου αιωρείται μπόλικη ματαιοδοξία και εγωισμός;

Αυτό έχει να κάνει με το πώς θες να το δεις, μιας και ισχύουν και τα δύο. Όντως υπάρχουν ορειβάτες που θέλουν να νιώσουν τη μαγεία αυτού του μοναδικά όμορφου βουνού, αλλά υπάρχουν και ματαιόδοξοι άνθρωποι που χωρίς καμία ορειβατική κουλτούρα και σεβασμό έρχονται να «κατακτήσουν» όπως χαρακτηριστικά λένε την κορυφή του. Εγώ βλέπω πάντα την θετική πλευρά των πραγμάτων. Δυστυχώς όμως κάθε χρόνο συμβαίνουν πολλά ατυχήματα και θανάτους που προκαλούνται από την ματαιοδοξία και το υπερεγώ των ανθρώπων που βρίσκονται εκεί. Όταν δεν σέβεσαι  το βουνό, είναι φυσικό να συμβαίνουν τα ατυχήματα που βλέπουμε. Είναι ένα βουνό που τεχνικά δεν είναι απαιτητικό με αποτέλεσμα να είναι ευκολότερα προσβάσιμο σε μη τεχνικά καταρτισμένους  ορειβάτες που βασίζονται αποκλειστικά στη βοήθεια των Σέρπα. Και η απειρία αυτή είναι αυτή που προκαλεί και τα περισσότερα ατυχήματα. 






Πως σε επηρέασε και τι σε έκανε να πιστέψεις το γεγονός ότι στη διαδρομή σου προς το South Col συναντούσες ορειβάτες πού είχαν ήδη ανέβει στη Στέγη του Κόσμου;

Μου έδινε δύναμη να συνεχίσω. Όταν βρίσκεσαι στη ζώνη θανάτου (7500μ και πάνω) δεν  σκέφτεσαι τίποτε άλλο πλην της κορυφής. Είναι σαν να σε μεθάει. Ήμουν εστιασμένη στο στόχο μου και στην ασφάλεια του κάθε μου βήματος. Όμως  χαιρόμουν που τους έβλεπα να επιστρέφουν, εξαντλημένους μεν, απόλυτα χαρούμενους δε. Ήταν σαν να έβλεπα εμένα στα πρόσωπά τους. Έλεγα πως σε λίγο και εγώ έτσι θα δείχνω. Κουρασμένη αλλά χαρούμενη. Δεν θα ξεχάσω την ώρα που  βρισκόμουν τετ-ατετ με τους ανθρώπους αυτούς και τους ρωτούσα αν βρέθηκαν στην κορυφή, είχαν μια περίεργη έκφραση στο πρόσωπο τους, η καλύτερα στη γλώσσα του σώματος τους, μιας και το πρόσωπο ήταν πλήρως καλυμμένο από τη μάσκα και τα Ski googles. Και ενώ ήταν εμφανής η χαρά της επιτυχίας εκείνο που διέκρινες περισσότερο ήταν η λαχτάρα τους να βρεθούν στην ασφάλεια της κατασκήνωσης βάσης. Σαν να έλεγαν μέσα τους, θα το γιορτάσουμε μετά! Έσφιγγα τα δόντια και συνέχιζα. Άλλο ένα βήμα Κική. Και μετά άλλο ένα.  





Ποιες ήταν οι σκέψεις σου κατά τη διάρκεια της ανάβασής σου καθώς και όταν πήρατε την απόφαση να γυρίσετε  πίσω μόλις 600 μέτρα από την Κορυφή.

Θα ήταν ίσως ρομαντικό να σας πω ότι όσο ορειβατούσα σκεφτόμουν τον σύζυγο & τα τελευταία λόγια του πριν φύγω για το Κατμαντου, ή τους γονείς μου που ξενυχτούσαν αγωνιώντας για το κοριτσάκι τους. Όμως όχι. Η αλήθεια είναι ότι δεν σκεφτόμουν τίποτα από όλα αυτά. Το μυαλό μου ήταν εστιασμένο στην κορυφή και στο πως θα κρατήσω τον εαυτό μου υγιή και δυνατό για την μέρα της κορυφής και φυσικά να είμαι καθημερινά χαρούμενη και να αντλώ ικανοποίηση στο κάθε στάδιο που βρισκόμουν. Όταν πάλι ορειβατούσα μεταξύ camp 3 camp 4 ένιωθα την καρδιά μου να χτυπά τόσο δυνατά που νόμιζα πως θα μου σκίσει  τη σάρκα. Έλεγα στον εαυτό μου "μα πότε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο...πότε θα ξεκουραστώ;





​Είχε πονέσει ο σβέρκος μου από το να κοιτώ συνέχει προς τα πάνω, λόγω της μεγάλης κλίσης του εδάφους. Έλεγα από μέσα μου πως θέλω όλη αυτή η ταλαιπωρία να τελειώσει άμεσα και  να βρεθώ στην κορυφή τώρα. Όμως δεν τελείωνε. Και έπρεπε να συνεχίσω. Και συνέχιζα και έβρισκα τη δύναμη να αντέξω και να κάνω κι άλλο ένα βήμα. Κι άλλο ένα μέχρι που στο τέλος κάλυπτα χιλιόμετρα. Και αναρωτιόμουν που βρέθηκε τόση δύναμη μέσα μου. Τόσο κουράγιο. Δεν είχα ιδέα πως ήταν εκεί, κάπου μέσα μου. 



 

Φτάνοντας στο camp 4 τα πράγματα χειροτέρεψαν. Το βουνό εξαπέλυσε όλες του τις δυνάμεις εναντίον μας. Εκείνο το βραδύ στις 22 Μαΐου, το βουνό δεν είχε όρεξη για επισκέπτες. Δεν επέτρεψε σε κανέναν από τους δεκάδες ορειβάτες να βρεθούν στην κορυφή του. Ο προγραμματισμός μας ήταν να βρεθούμε στην κορυφή το πρωί της 23ης. Έτσι το βράδυ της 22ας επιχειρήσαμε την ανάβαση μας, παρόλο που οι καιρικές συνθήκες ήταν οι χειρότερες. Οι ριπές του ανέμου έφταναν τα 100 χλμ/μ ενώ η θερμοκρασία έφτανε τους -60 βαθμούς κελσίου (chill factor). Ένιωθα τον παγωμένο αέρα να μου τρυπάει το πρόσωπο, παρόλη την προστασία της μάσκας. Τα άκρα μου είχαν σχεδόν κοκαλώσει, έπρεπε όμως να συνεχίσω. Εκεί ένιωσα την πλήρη απομόνωση. Λόγω του χοντρού ρουχισμού, της μάσκας οξυγόνου, των ski google, της νύχτας και του ισχυρού ανέμου, νιώθεις απομονωμένος από όλους γύρω σου. Δεν ακούς σχεδόν τίποτα, πέραν της βαριάς αναπνοής σου και σχεδόν σαν ρομπότ, μηχανικά προσπαθείς για το επόμενο σου βήμα.





Ήταν τόσο ακραίες οι καιρικές συνθήκες που πραγματικά ανησύχησα για την σωματική μου ακεραιότητα. Όμως προσπάθησα να είμαι γενναία και συνέχισα, χωρίς να παραπονεθώ ή να πω κάτι στον οδηγό μου, το Σάτυα. Συνέχιζα αργά και σταθερά, όλο και πιο πάνω. Στις 2 το πρωί, είδα τον Σάτυα να στρέφεται πίσω προς το μέρος μου. Το φως του φακού κεφαλής του στιγμιαία με τύφλωσε και μετά είδα μονό τα μάτια του. Σήκωσε τους όμως του και με το χέρι του έδειξε το δρόμο πίσω μας. Έπρεπε να επιστρέψουμε. Δεν χρειάστηκε να μιλήσουμε. Ξέραμε και οι δύο μέσα μας πως αυτή ήταν η σοφότερη απόφαση.





Για μία στιγμή, σαν σε ταινία πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου όλες οι δύσκολες στιγμές που πέρασα τον τελευταίο χρόνο κατά την προετοιμασία μου. Σκέφτηκα ότι όλη αυτή η προσπάθεια, οι θυσίες και οι στερήσεις που έζησα δεν θα μου δώσουν την χαρά της κορυφής. Όμως σχεδόν ταυτόχρονα σκέφτηκα ότι έτσι είναι τα βουνά. Κάποιες φορές είσαι τυχερός και σου επιτρέπουν να βρεθείς στην κορυφή και άλλες όχι. Η δύναμη και η τόλμη που χρειάζεται να αποφασίσεις και να αποδεχτείς το γεγονός ότι παρόλο που είσαι τόσο κοντά στην κορυφή δεν θα βρεθείς εκεί είναι ίσως πιο δύσκολη από το να συνεχίσεις προς τα πάνω. Ένιωθα όμως και ευγνώμων που μου επετράπη να φτάσω ως εκεί , στα 8250μ. Ήδη είχαμε δει και  άλλους ορειβάτες άλλων αποστολών να επιστρέφουν στο camp 4. Τελικά όλοι εκείνο το βράδυ  θα επιστρέφαμε πίσω, χωρίς να πατήσουμε στην κορυφή.





Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή σε όλη της την προσπάθεια;

Νομίζω πως τη στιγμή που έπρεπε να αποδεχτώ το γεγονός ότι θα επιστρέψω πίσω  ενώ βρισκόμουν ήδη στα 8250, μια ανάσα από την κορυφή, ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της αποστολής. Αυτά τα δευτερόλεπτα που έπρεπε να διαχειριστώ  αυτή την κατάσταση, να ανασυγκροτηθώ και να σκεφτώ ορθά, να βρω τη δύναμη να αποφασίσω και να βάλω τις προτεραιότητες μου σε μια σειρά, ήταν μια στιγμή που σήμερα με κάνει να νοιώθω περηφάνια για τον εαυτό μου, μιας και θεωρώ αντέδρασα και έπραξα σωστά και με υπευθυνότητα, απέναντι σε μένα αλλά και σε όλη την ομάδα που βρισκόταν εκεί μαζί μου. Νιώθω πολύ χαρούμενη και ευγνώμων που καταφέραμε κάτω από  τις συγκεκριμένες συνθήκες να επιστρέψουμε στην κατασκήνωση βάσης όλοι μας ασφαλείς. Ξέρεις, ίσως είναι πιο δύσκολο αυτό που μου συνέβη από το να βρεθώ στα 8848 μια «καλή» μέρα.  Θέλει πολύ δύναμη να αποδεχτείς και να αντλήσεις χαρά από την όλη πορεία σου, την ώρα που πρέπει να επιστρέψεις, ενώ μπροστά σου βλέπεις πόσο κοντά είσαι από την κορυφή.




 
Τι πήρες μαζί σου από όλο αυτό το εγχείρημα και το στόχο που έθεσες και πως σκέφτεσαι να το χρησιμοποιήσεις στο μέλλον; 

Η εμπειρία που πήρα με έκανε να αισθάνομαι τόσο δυνατή που σήμερα πιστεύω πως τίποτα δεν μπορεί να με σταματήσει από το να συνεχίσω να πραγματοποιώ τα υπόλοιπα όνειρα μου. Όλα τώρα μου φαίνονται μικρά και εύκολα. Ακούγεται ίσως περίεργο και  αλαζονικό όμως έτσι νιώθω. Είναι σαν να έχω ντοπαριστεί. Επιβεβαιώθηκα ότι όλα μπορούν να συμβούν όταν πραγματικά το θες και δουλέψεις σκληρά για αυτό. Το Έβερεστ ήταν για μένα μόνο η αρχή. Έχω πιο υψηλούς στόχους για τη ζωή μου. Άλλωστε το project μου λέγετε Higher Than Everest. Σίγουρα θα συνεχίσω να ορειβατώ και να εξερευνώ τον κόσμο. Το Έβερεστ, μου ενίσχυσε την αντίληψη για το ποιο είναι το νόημα της ζωής. Για ποιο λόγο κάνουμε ότι κάνουμε στη ζωή μας. 





Είναι όμως νωρίς να σας αποκαλύψω τα νέα μου σχέδια, μιας και έχω μόλις 2 εβδομάδες από τότε που επέστρεψα από το Νεπάλ. Πρέπει να αφήσω  το χρόνο να  να κάνει τη δουλεία του. Θα σας τα αποκαλύψω όμως σύντομα μέσα από την προσωπική μου σελίδα στο facebook “ Higher Than Everest”  και στο www.highertaneverest.org

Για την ώρα το μόνο που είναι σίγουρο είναι το επόμενο ταξίδι μου στην Αφρική, στο τέλος του καλοκαιριού, στο Κιλιμάτζαρο, στα πλαίσια των 7summits που θέλω να γευτώ ως εμπειρία.




 
Θα επιχειρήσεις και στο μέλλον να ολοκληρώσεις αυτό που άφησες στη μέση; Αν ναι πότε;

​Δεν θέλω να λέω μεγάλες κουβέντες και ποτέ δεν λέω ποτέ. Όταν κατέβαινα από το Camp 3 πέρασαν τέτοιες σκέψεις από το μυαλό μου. Με ρώτησα, θα το ξανακάνεις; Όμως αυτομάτως το σώμα και το μυαλό μου φώναξαν ΟΧΙ! Σήμερα, που το κορμί μου έχει σχεδόν ξεχάσει την κακουχία, αρχίζει να φλερτάρει με την ιδέα, μιας και σωματικά είδα ότι ήμουν πολύ δυνατή και αν δεν με σταματούσε ο καιρός θα μπορούσα να το κάνω. Ήμουν πολύ δυνατή. Από την άλλη σκέφτομαι ότι έχω ήδη κερδίσει την εμπειρία από την ανάβαση μου στα 8250μ και ουσιαστικά το μόνο που δεν ένιωσα είναι η χαρά της κορυφής. Όμως επειδή είμαι πολύ συνειδητοποιημένη κάθε φορά που βρίσκομαι βουνό και ειδικά όταν βρέθηκα στο συγκεκριμένο, όταν χρειάστηκε να αποφασίσουμε ότι επιστρέφουμε, δεν ένιωσα το συναίσθημα της απουσίας. Της μη ικανοποίησης. Ένιωθα ήδη γεμάτη. Έφτασα τόσο κοντά, που η αίσθηση και η εμπειρία που αποκόμισα είναι σχεδόν η ίδια. Και μην ξεχνάς ότι μιλάμε για μια πολύ κοστοβόρα αποστολή. Αν είχα τα χρήματα ίσως να προτιμούσα να τα διαθέσω σε νέες περιπέτειες, σε άλλα βουνά, αλλά και πάλι δεν αποκλείω τίποτα. Ο χρόνος θα είναι ο καλύτερος σύμβουλός μου. Ας τον αφήσουμε να κάνει τη δουλειά του.





Συνέντευξη: Μιχάλης Στύλλας