10.11.2017

​Τα εν Οίκω εν Δήμω

Η τελευταία χρονιά είχε δράση, αλλά κάπως διαφορετική. Δε λέω, στο ορειβατικό και πνευματικό σπίτι των τελευταίων 15 χρόνων, τον Όλυμπο, το σκι έδωσε και πάλι τα ρέστα του με πολλές ωραίες καταβάσεις, ενώ μία χειμερινή αναρρίχηση στη βορειοανατολική ορθοπλαγιά του Μύτικα, ήταν αρκετή για να ανασύρει από το ντουλάπι τα δεινά του αλπινισμού και να ξαναθυμίσει ότι οι ορθοπλαγιές το χειμώνα απαιτούν πολύ τυραννία και σε αντάλλαγμα ανταποδίδουν λίγη αλλά σημαντική ικανοποίηση. Παρόλα αυτά, κάτι άλλο πλέον έχει καταλάβει το μυαλό και διεύρυνε ακόμα περισσότερο την οπτική γωνία της σχεδόν μόνιμης κατοίκησης στο Βουνό των Θεών.
 

Η ατελείωτη πούδρα του Γενάρη στο δάσος πάνω από την Πετρόστρουγκα (photo Mike Styllas)
 


Στο ανατολικό λούκι της Στριβάδας ένα όμορφο πρωινό του Μάρτη (Photo Mike Styllas)



Απριλιάτικα jump turns στο Λούκι του Στεφανιού (photo Mike Styllas)
 
 

Στη βορειοανατολική ορθοπλαγιά του Μύτικα ένα παγωμένο απόγευμα στα τέλη του Απρίλη (Photo Mike Styllas)
 

Την εξερεύνηση των σωματικών και ψυχικών ορίων κατά την προχωρημένη ενηλικίωση (http://bit.ly/2zv3Ri5), ακολούθησε μία δεκαετία γεμάτη μαθήματα και παθήματα, η οποία εκτός των άλλων περιλάμβανε 10 ορειβατικές αποστολές σε Περουβιανές Άνδεις, Ινδοκαύκασο και Ιμαλάια, ταξίδια σε Ρωσικό Καύκασο, Νορβηγία, Σκωτία, πολυάριθμες αναρριχήσεις στις Άλπεις, κάποιες από αυτές πολύ δύσκολες και πολλές, μα πολλές επισκέψεις στις ορθοπλαγιές των Ελληνικών βουνών. Η οικεία του Ολύμπου έσφυζε από ζωή και τα καλοκαίρια στις ορθοπλαγιές του Στεφανιού του Μύτικα και του Σκολιού ακουγότανε οι φωνές και πολλές φορές τα βρισίδια των αναρριχητών πίσω από το κελάηδημα των καρφιών που μπαίνανε στο μαλακό Ολύμπιο ασβεστόλιθο. Βέβαια, δεν ήταν όλα ρόδινα μιας και το momentum που είχε κατά δημιουργηθεί κατά την τρελή αυτή δεκαετία ανακόπηκε βίαια ουκ ολίγες φορές κυρίως με το χαμό πολύ κοντινών φίλων και καλών σχοινοσυντρόφων, αλλά και λόγο προσωπικών τραυματισμών που ήταν καθαρά το αποτέλεσμα ξεροκεφαλιάς, επιπολαιότητας, ορειβατικής ανωριμότητας και εγωισμού. Η τρίτη και χαριστική βολή ήταν πλέον πολύ βαριά για να χωνευτεί, καθώς η σαστιμάρα από τις απώλειες κοντινών φίλων δρα πάντα αθροιστικά και γίνεται αντιληπτή για τα καλά μήνες ή και χρόνια μετά. Το ποτήρι είχε ξεχειλίσει και το απόφθεγμα μέσα στην κατάνυξη των χαοτικών περιστάσεων διατυπώθηκε κάπως έτσι: Είναι φοβερό το πώς το κυνήγι της ομορφιάς των ψηλών βουνών, μπορεί να μετατραπεί σε εθισμό και μετά από ένα σημείο σε ένα αβάσταχτο πόνο. Το μεγαλείο βουνών υπόσχεται μία σχέση υπερπνευματική για εμάς τους ανθρώπους, αλλά μόλις τα προσεγγίσεις από κοντά αυτά ζητάνε μόνο αίμα και δάκρυα…ότι ακριβώς ζητάνε και οι ανθρώπινες σχέσεις πάθους.

Στην προσπάθεια να παραμεριστούν από το μυαλό οι ανάποδες και οι καλές στιγμές, αυτής της τρομερής δεκαετίας, η επιστροφή στον οίκο έμοιαζε σωτήρια εάν και διαφορετική από το πρόσφατο παρελθόν, ενώ ο περιστασιακός ασπασμός της ρήσης και του περιεχομένου του βιβλίου του Lionel Terray: Conquistadors of the useless (Κατακτητές του ανώφελου), ήταν σε μόνιμη εγκεφαλική περιδίνηση.

Βέβαια, με περίσσεια χαρά φιλοξενήθηκα στην πνευματική στέγη της μνηστής μου, που δεν είναι άλλη από την επιστήμη της Γεωλογίας και την έρευνα των κλιματικών αλλαγών κατά το πρόσφατο παρελθόν. Καθώς η “τέχνη του να υποφέρεις” (aka αλπική αναρρίχηση) σταδιακά μετριαζότανε στα βράχια των Θεών, με κάποιες βέβαια αναλαμπές (http://y2u.be/doqWedLZPcc), το ορειβατικό σκι στον Όλυμπο και στην Ελλάδα γενικότερα ανθούσε διαρκώς και το νέο σύμπλεγμα έφερε μία νέα δυναμική. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν τα βέλη του Έρωτα, ο οποίος για δέκα χρόνια κρυβότανε καλά πίσω από την κορυφογραμμή του Στεφανιού, αλλά βάρεσε την κατάλληλη στιγμή και άνοιξε το δρόμο για νέες περιπέτειες και προκλήσεις. Βέβαια, κοιτώντας το φωτογραφικό αρχείο των τελευταίων 15 χρόνων κυρίως από τα Μεγάλα Καζάνια κατάλαβα ότι το περιβάλλον έχει αλλάξει αισθητά, ο πάγος κάτω από τη σάρα που βρισκόταν όταν απλώναμε τα σχοινιά για να σκαρφαλώσουμε την Πλάκα του Ζερφ στις αρχές της μαθήτευσης μας στον Όλυμπο έχει χαθεί και τα αιώνια χιόνια του Ολύμπου με το ζόρι επιβιώνουν πλέον, καθώς οδεύουμε προς φτωχότερους χειμώνες με λιγότερα χιόνια και πιο ζεστά καλοκαίρια, ενώ το χειμώνα τα χιόνια γίνονται ολοένα και πιο συχνά κόκκινα από τη μεταφορά Αφρικανικής σκόνης.

Τα φαινόμενα αυτά με έκαναν να περάσω τα δύο τελευταία χρόνια μελετώντας τα βράχια και τα χώματα του Ολύμπου, για να καταλάβω καλύτερα τι γίνεται. Το Οροπέδιο των Μουσών είναι τελικά ένα μωσαϊκό ορυκτών από τα πετρώματα του Ολύμπου, αλλά κυρίως από την περιοχή της Σαχάρας. Οι πεζοπόροι, ορειβάτες και δρομείς περπατούν και τρέχουν πάνω σε ένα εξωτικό πέπλο που μέσα του κρύβει τα μυστικά του κλίματος των τελευταίων 11.500 χρόνων, τότε που ο τελευταίος παγετώνας κάλυπτε το Θρόνο του Δία και τερμάτιζε εκεί που σήμερα βρίσκονται σήμερα οι δεξαμενές του καταφυγίου Γιόσος Αποστολίδης. Μετά άρχισαν να δημιουργούνται οι σάρες καθώς τα βράχια του Στεφανιού άδειαζαν το υλικό που είχε θρυμματιστεί από τη δράση του πάγου. Στα Μεγάλα Καζάνια τα πράγματα ήταν διαφορετικά γιατί οι μεγάλες ορθοπλαγιές κρύβουν τον ήλιο και ο αέρας μαζεύει πολύ χιόνι…οι τελευταίοι πάγοι, απομεινάρια των παγετώνων φύγαν πρόσφατα, αλλά δε θα γράψω περισσότερα.

Για να είμαι όμως μοντέρνος και συμβατός με την τεχνολογική επανάσταση που βρίσκεται σε εξέλιξη θα σας αφήσω στα video της πρόσφατης ομιλίας που φιλοξενήθηκε στο πολύ όμορφο Κτήμα Γεροβασιλείου, όπου τα Εν Οίκω εν Ολύμπω παρουσιάστηκαν Εν Δήμω.









Εύχομαι ένα Καλό Χειμώνα σε Όλους Σας,
Μιχάλης Στύλλας